That's Life
Beloof me één ding. Zet, terwijl je dit leest, Frank Sinatra's "That's Life" op.
Frank zong over april en mei. Over vliegen en vallen. Over het einde dat nadert, en toch rechtop blijven staan.
Hij had het over het leven. Maar hij had het net zo goed over anderen kunnen hebben.
Er zijn mensen die je project niet mogen.
Je weet niet waarom. Zij waarschijnlijk ook niet. Maar ze zijn er. Ze zijn er altijd.
"Waarom doen ze dat?" vroeg Ine.
Geen antwoord.
Frank zong daar ook over. Over mensen die niets doen en commentaar geven. Vanaf de zijlijn. Over mensen die je willen gebruiken voor hun belang. Niet het gemeenschappelijke.
Misschien is er geen antwoord. Misschien is het gewoon... zo.
"Wat doen jullie eigenlijk?"
De beste vraag die we ooit kregen.
We weten het zelf soms ook niet. Maar het voelt juist aan.
Hij was alles geweest. Marionet. Bedelaar. Piraat. Dichter. Pion. Koning.
Hij at het op en spuugde het uit.
We herkennen dat. Soms alle zes op dezelfde ochtend.
Er staan altijd mensen in de weg. Soms.
Maar de wereld blijft draaien.
Frank deed het op zijn manier. Wij doen het op de onze.
Dat is het hele punt.
Gisteren plantten we een boom.
Over vijftig jaar zal die boom iemand storen. Terwijl er vijftig van genieten.
That's life.