Ik hakte hout en kwam er twee dingen tegen die ik niet zocht.
De eerste was een vlek wit, fijn als naaigaren, die door de hele binnenkant van de blok liep. Niet schimmel, eerder een netwerk. Mycelium, leerde ik later. Het was er al voor ik kwam, en het zou er nog zijn als ik weer wegging.
De tweede was een larve. Klein, bleek, opgekruld als een komma die nog moest weten waar ze hoort. Hij viel uit een spleet zodra ik de twee helften uit elkaar trok. Hij keek niet op, hij zoekt geen daglicht — daarom leeft hij in een blok.
Ik dacht dat ik hout aan het hakken was. Ik was een huis aan het openen.